حل و فصل اختلافات تجاری بین المللی

طرفین می توانند با توافق بر سر راه حل اختلاف در مرحله مذاکرات قرارداد، ریسک های تجاری خود را تجزیه و تحلیل کنند.

طرفین ممکن است در مورد اختلاف به دادگاه مراجعه کنند یا می توانند از روش های جایگزین حل اختلاف استفاده کنند. میانجی گری یا روش های حل جایگزین داوری به طور گسترده در اختلافات تجاری بین المللی استفاده می شود.

در روش میانجیگری، میانجی طرفین را گرد هم می آورد. در صورت توافق طرفین در نتیجه میانجیگری، پروتکل تسویه حساب تهیه و به طرفین تحویل می شود. پروتکل حل و فصلی که توسط طرفین پذیرفته و امضا نشده باشد الزام آور نیست.

داوری به این معناست که به اختلافاتی که بین طرفین به وجود آمده یا ممکن است به وجود بیاید، به جای دادگاه های عمومی، توسط داورانی که توسط طرفین تعیین می شود، رسیدگی می شود. امروزه داوری به جای صلاحیت دولتی ترجیح داده می شود، به ویژه در حل و فصل اختلافات در تجارت بین المللی. در مراحل داوری؛ عوامل مهم این است که داوران تخصصی تر از رسیدگی های دولتی، بی طرفی آنها و محرمانه بودن، سریع و اقتصادی بودن رسیدگی داوری است. در روند داوری، طرفین می توانند قانون قابل اجرا و قواعد رویه ای را که در داوری اعمال می شود، تعیین کنند. ترکیه همچنین عضو کنوانسیون نیویورک است که در 7 ژوئن 1959 در مورد اجرای تصمیمات صادر شده در نتیجه رسیدگی های داوری در سایر کشورها به تصویب رسیده است.

به جای روش های حل اختلاف جایگزین، طرفین ممکن است قضاوت دولتی را ترجیح دهند زیرا از نظر قابل پیش بینی بودن و حذف مجهولات بین آنها قابل اعتمادتر است. آنها می توانند دادگاه صالح در دعوا را به صورت قراردادی تعیین و قانون لازم الاجرا را انتخاب کنند.

یک سیستم میانجیگری اجباری برای اختلافات تجاری در دادگاه های ترکیه وجود دارد. در امور تجاری در ترکیه، قبل از طرح دعوای حقوقی در مورد مطالبات و غرامت، در مواردی که موضوع قوانین است، درخواست از یک میانجی الزامی است.